Wiedza Tajemna

Czy Eden istniał naprawdę?

Biblijny raj
Czy Eden istniał naprawdę?
Biblijny raj

Każdy kto czytał biblię zastanawia się czy Raj istniał naprawdę, czy jest to tylko pełna symboli opowieść chrześcijan, czy faktycznie takie miejsce istniało naprawdę i wiąże się z powstaniem świata? Słowo raj kojarzy nam się z szczęśliwym miejscem, gdzie mamy wszystkiego pod dostatkiem i nic nas nie trapi. W wielu kulturach możemy odnaleźć wątki biblijnego raju, w samej biblii jest dokładny opis tego miejsca.

W poszukiwaniu biblijnego raju

Według biblii Eden był miejscem na ziemi, gdzie Bóg stworzył wspaniałe warunki dla pierwszych ludzi Adama i Ewy. W Raju rosły przeróżne gatunki roślin oraz żyły różne zwierzęta. Pośrodku tego miejsca znajdowało się drzewo życia oraz drzewo poznania dobra i zła. Owoce drzewa życia miały zapewnić nieśmiertelność. Drzewo poznania dobra i zła posiadało owoce zakazane przez Boga. Drzewo życia pojawia się również w księdze Apokalipsy.


Czy Eden istniał naprawdę?
Raj w biblii – Eden

Słowo „raj” pochodzi z języka arabskiego i oznacza sad, ogród. Według zapisów z Księgi Rodzaju Raj zajmował duży obszar ziemi. Z Eden wypływała główna rzeka, która dzieliła się na cztery mniejsze: Fyson, Gihon, Chydekel, Eufrates. Niektórzy twierdzą, że miał znajdować się gdzieś w Armenii, lub w Turcji czy Iranie. Raj nie był małym ogrodem, lecz dużym obszarem ziemi, który miały w przyszłości  zamieszkiwać liczne pokolenia. Domysłów jest wiele, badacze sugerują się przede wszystkim położeniem biblijnych rzek.

Na terenie Zatoki Perskiej archeolodzy odkryli ślady pierwszego osadnictwa, znajdowały się tam żyzne, obfitujące w plony ziemie, które zapewniały ludziom dobrobyt. Naukowcy twierdzą, że mógł znajdować się tutaj biblijny Raj. Na terenach dzisiejszego morza Martwego występowały powodzie, które kojarzone są z  biblijnym Potopem. Źródła Starego Testamentu, a także zapiski babilońskie i Sumeryjskie dokładnie opisują te wydarzenia.

Raj i pierwsi rodzice

Bóg stworzył w Edenie idealne warunki do życia, pierwsi ludzie mieli wszystko zapewnione. Nie posłuchali jednak Stwórcy i złamali zakaz. Diabeł pod postacią węża zwiódł Ewę, która spróbowała jabłka i dała je Adamowi. Po tym czynie Bóg wypędził pierwszych ludzi z raju. Utracili oni nieśmiertelność, poznali dobro i zło. Odtąd wejścia do Raju miały strzec cheruby, trzymające w dłoniach miecze. Miały pilnować, by człowiek nie zjadł owocu z drzewa życia. Pierwsi ludzie nie posłuchali Boga, właśnie grzech nieposłuszeństwa i pychy nazywa się grzechem Adamowym, grzechem pierworodnym lub grzechem prarodziców.

Znaczenie raju dla różnych religii i kultur

Pojęcia „raj” ma wiele znaczeń. Przede wszystkim wiąże się z miejscem stworzonym przez Boga dla pierwszych ludzi. Rajem określamy również miejsce, gdzie zmarli odchodzą po śmierci, a mamy na myśli niebo. Analizując poszczególne kultury pojęcie raju jest podobne.

Dla Greków raj był lesistą krainą, położoną w  środkowej części półwyspu Peloponez, zwany Arkadią. Mit o tym wspaniałym miejscu bez trosk i kłopotów, był tęsknotą do spokojnego życia bliskiego natury.

W mitologii Słowian istniała wspaniała kraina w koronie kosmicznego drzewa zwana Rajem lub Wyrajem. Na zimę do Raju miały odlatywać ptaki, czyli dusze zmarłych. Przychodziła stamtąd wiosna.

W Islamie niebo jest miejscem szczęśliwym i spokojnym. Przedstawiany jest jako kraina, gdzie rośnie piękna roślinność i różnorodne gaje, strzeże go anioł Ridwan. W miejscu tym rosną złote drzewa, panuje tam przepych i bogactwo. Na wiernych islamistów czekają 72 dziewice, które mają zostać ich żonami.

Raj dla chrześcijan

Niebo według chrześcijan istnieje i jest to miejsce wiecznego szczęścia. Niektórzy święci mieli wizję nieba lub twierdzą nawet, że przebywali w nim. Przykładem jest święty Andrzej, który dość szczegółowo opisuje niebo. Według jego relacji, przebywał on w niebie przez dwa tygodnie. Opisuje go jako wspaniałą krainę, w której znajduje się winnica. Winorośle posiadały tam złociste liście i duże, złote grona. W opisach tego świętego mowa jest również o trzecim niebie. W pierwszym niebie znajduje się piękny, ogromny krzyż, podobny do tęczy. Wokół niego stoją wielbiący Chrystusa. W drugim niebie święty Andrzej zobaczył ludzi, którzy cały czas byli spokojni, przepełniała ich radość świętowania.

W trzecim niebie święty  ujrzał mnóstwo Aniołów wychwalających Boga. Wszędzie znajdowała się ogromna ilość Sił Niebieskich. Tutaj znajduje się Pan Jezus, który zasiada na wspaniałym tronie. Tak więc z relacji świętego Andrzeja wynika, że są trzy rodzaje nieba, pierwsze znajduje się najbliżej ziemi. W Starym i Nowym Testamencie istnieją opisy mówiące, że raj znajduje się na wschodzie. W biblijnych obrazach niebo przedstawiane jest jako „niebiańska Jerozolima”, czyli występują tu porównania do miasta o niezwykłych budowlach, ogrodach i pałacach. Panuje tutaj oczywiście spokój, harmonia i szczęście.

Święta Siostra Faustyna również doznała wizji nieba. W swoim dzienniczku opisuje, że w niebie wszystkie stworzenia oddają Bogu cześć i chwałę, a Bóg obdarza je łaskami i ciągle uszczęśliwia.

Raj w mitologii

Raj ogólnie każdemu kojarzy się z miejscem szczęśliwym, z dostatkiem i życiem bez trosk i chorób. Pojęcie to istniej w różnych kulturach. Również w starożytnych krajach Bliskiego wschodu krążyły różne legendy i wierzenia o tym niesamowitym miejscu.

W starożytnym Egipcie wierzono, że podróż zmarłego jest bardzo ważna, na jej drodze pojawiają się przeróżne przeszkody, które utrudniają dotarcie do  Wielkiej Sali Obu Prawd i na Sąd Ozyrysa. Jeżeli Ozyrys uważał, że zmarły zasłużył na to, to może on odejść do Jaru, by żyć tam szczęśliwie i wiecznie.

W greckich mitach często była mowa o gajach hiperborejskich, które znajdować się miały na dalekiej północy. Grecy uważali je za miejsce szczęścia i dostatku. Bardzo ważną rolę odgrywał tu również ogród Hesperyd. Rosła tam jabłoń rodząca niezwykłe jabłka, dające młodość i siły. Legenda mówi, że wyspy Hesperyd były pozostałością po zatopionym kontynencie Atlantydzie. Podobno, gdy ten kontynent toną, to magia świętego gaju uchroniła go przed całkowitą zagładą. Wyspy te były położone w odosobnionym miejscu, Zeus i Posejdon potrafili je tylko  odnaleźć.

Może Cię zainteresować:

Zostaw komentarz

Twój e-mail nie będzie nigdzie publikowany. Klikając wyślij wyrażam zgodę na przechowywanie i przetwarzanie swoich danych osobowych przez serwis KoniecSwiata.org. Przeczytaj więcej na ten temat na: koniecswiata.org/polityka-prywatnosci/

You may also like